Op een kalkstenen rots die als een lange tong de oceaan insteekt, ligt Kinbane Castle verscholen van de wereld. Als je niet weet dat het er ligt, rijd je er zo voorbij. We parkeren de auto op de verlaten parkeerplaats en beginnen aan de klim naar beneden. Op de parkeerplaats kan je vanaf de klif naar beneden kijken en zie je een strook land de zee inlopen met daarop een eenzame toren en een ingevallen gebouw.

Verscholen Kinbane Castle
De strook land waar Kinbane Castle op gebouwd is

We nemen de 140 treden naar beneden, ze leiden naar een kleine baai, waar de zee kalmpjes over de kiezels spoelt. Achter ons rijst een enorme klif op en voor ons wacht na het kiezelstrand een nieuwe klim. We horen alleen de zee en de wind, verder niets. Het lijkt of we ver weg van de bewoonde wereld zijn, ingesloten door een hoge klif. In werkelijkheid is dat maar een paar honderd meter.

We lopen de trap op naar de toren, er staat weinig meer nog overeind. Zo’n 500 jaar geleden stond hier een kasteel dat groot genoeg was om de halve rots te bedekken. Colla MacDonnell bouwde hier in 1547 een kasteel en vernoemde het naar de witte kalkstenen rots waar het opgebouwd is. Kinbane betekend namelijk “White Head”. De MacDonnell’s waren de machtigste clan in de regio. Het hoofd van de clan woonde een stukje verderop in Dunluce Castle, ook een kasteel dat op een indrukwekkende plek gebouwd is. Oorspronkelijk komt de MacDonnell clan uit Schotland en stamt af van de MacDonald clan. Ondanks dat het kasteel een paar keer verwoest is, is het elke keer weer opgebouwd. En zo is dit kasteel bewoont gebleven tot ergens in 1700. Uiteindelijk is het over gegaan naar de MacAlister family en ene Mrs MacAlister was de laatste bewoonster. Na haar dood raakte het kasteel in verval.

Als je verder de rots op klimt en moet je over een smal paadje volgt. Aan beide kanten kijk ik zo in een steile afgrond. Eamon en Wouter lopen er moeiteloos overheen. Ik volg, maar eens tuk langzamer. Voor mijn gevoel wordt het pas ineens heel smal. In werkelijkheid is het pad zeker een meter breed. Eindelijk ben ik eroverheen, met een zicht van verlichting loop ik verder. Het pad eindigt en ik word beloond met het mooiste uitzicht.

Kijken over de rand voel ik me ineens heel kwetsbaar op die hoge rots midden in de Atlantische Oceaan. Ik kijk zo in een steile afgrond. Net als toen ik over het smalle paadje liep om hier te komen, krijg ik kriebels in mijn buik. Ik ben geen fan van hoogtes. We gaan op het puntje van de rots zitten en ik pak een zak chocolate chip cookies uit de tas. We genieten van de koekjes en van het uitzicht. Vanaf hier kan je Rathlin Island zien liggen en helemaal in de verte kan je zelfs de contouren van Schotland opmaken. Aan de ene kant hebben we de oceaan en aan de andere kant een grote klif met een ruïne op de voorgrond ergens in het groen.  

Verscholen Kinbane Castle
Uitzicht op de klif en Kinbane Castle

We hebben deze prachtige plek helemaal voor ons alleen. Wat een rust en wat een uitzicht. Het is net of we het kasteel ontdekt hebben, net als Indiana Jones, maar dan in Ierland. Het pad verraadt dat we niet de eersten zijn, maar dat mag de pret niet drukken. Voor even is dit onze plek, onze ontdekking. Met een chocolate chip cookie, de rust en het geweldige uitzicht is het prima vertoeven hier. Ver weg van de wereld op ons eigen plekje, in ieder geval voor dit moment. Dit is met recht een van de meest indrukwekkende plekken van Ierland. Ik geniet nog even extra met de wetenschap dat er weer een smal pad op me wacht.

Ballycastle, Noord Ierland
Mei 2016

Related posts