De Victoriawatervallen

Watergeweld bij de Victoria Falls

Na dagen van slapen in een tent op het dak van onze 4×4, slapen we weer eens in een echt bed. Dat betekent uitslapen en genieten van een stevig ontbijt in ons hotel. Daarna rijden we op ons gemakje naar de ingang van het National Park voor de Victoriawatervallen. De toegangsprijzen zijn niet mis en we zijn meteen 40 dollar armer. De grens tussen Zambia en Zimbabwe wordt gevormd door de Zambezi rivier. Deze rivier stort met brute kracht in een brede kloof naar beneden: de Victoriawatervallen. Met ruim 1,7 km is het de breedste waterval van Afrika.

De Victoriawatervallen
De Victoriawatervallen

We zijn in een groen stukje Afrika in tegenstelling tot de dorre wereld van de afgelopen dagen. Het pad loopt door regenwoud vanwaar we steeds op verschillende plekken uitzicht hebben over de watervallen. Als eerste komen we uit bij het standbeeld van David Livingstone, de Schotse ontdekkingsreiziger die als eerste Europeaan de watervallen heeft gezien. Hij vernoemde ze naar de toenmalige Britse koningin: Victoria. Hier in Afrika worden deze watervallen echter de Mosi-oa-Tunya genoemd, dat ‘de rook die dondert’ betekent. Als we dichterbij komen beseffen hoe treffend deze naam is. Tussen de bomen door kijken we zo een kloof in waar het water met grof geweld en een oorverdovend geluid neer beneden dondert. Erboven hangt een laag mist van het opspattende water. Hoewel deze kloof nog zo’n 1,7 km door loopt, kunnen we niet ver kijken.

De Victoriawatervallen
De kloof waar de Victoriawatervallen instorten

De watervallen produceren een heleboel waterdruppels die in de lucht hangen. Hierdoor regent het om de haverklap. Binnen de kortste keren zijn we doorweekt, maar we worden ook getrakteerd op vele regenbogen. Het vele water zorgt voor plassen, een drassige grond en deze oase van groen. De bomen bieden enige bescherming tegen de eeuwige waterdruppels. Het is warm, maar we lopen met onze jassen aan om nog een beetje droog te blijven. Ook komen we hier dieren tegen. Apen bivakkeren op boomtakken, Bushbucks genieten van het vele groen en een boom zit vol met spinnenwebben waar honderden kleine druppeltjes inhangen. Gelukkig zijn de makers van die spinnenwebben nergens te bekennen.

Als eerste komen we langs de Devil’s cataract, waar het water in een 10 meter brede inham met flink geraas naar beneden buldert tussen de met bomen begroeide rotsen. Na een bocht staan we ineens voor de watervallen. Ik kijk gefascineerd toe hoe het water een weg naar beneden vindt. Dit stuk lijkt een apart deel van de rest van de watervallen door het ertussen gelegen Boaruka eiland.

De Victoriawatervallen
Een muur van water

Een stukje verder langs het pad staan we oog in oog met de Main Falls, een immense muur van water die naar beneden valt. Wat een spektakel om dat water met zo’n kracht naar beneden te zien storten. De nevel komt bij vlagen en soms is het ineens een ogenblik heel helder. Zo kunnen we de machtige watervallen even zien voor ze weer verdwijnen achter een witte waas.  Het lijkt een grote waterval, maar eigenlijk bestaat dit stuk uit verschillende watervallen. De Main Falls lopen over in de Horseshoe Falls en dan de Rainbow Falls. Vanwege het vele water en de nevel is het lastig om Livingstone island te zien, dat tussen de Main Falls en de Horseshoe Falls ligt. Vanuit het regenwoud komen we ineens in een open stuk terecht. Aan het eind van dit pad komen we uit bij Devil’s Point. Hier worden we pas echt nat. Water loopt in straaltjes van ons af en foto’s maken is bijna onmogelijk.

De Victoriawatervallen
Nat worden

We nemen dezelfde weg terug en kunnen alle uitkijkpunten nog een keer bekijken. En dat is geen straf, het uitzicht is indrukwekkend. Het geraas, gekonkel en gedonder blijft een indrukwekkend gezicht. Ik blijf het fantastisch vinden om het water naar beneden te zien storten zo de diepte in. De zon staat hoger en nu kunnen we op plaatsen meer van de waterval zien. Het lijkt wel of de nevel een stuk minder is.

De Victoriawatervallen
De Victoriawatervallen

Het laatste stuk, de Eastern Cataract, kunnen we niet van dichtbij bekijken. Dit ligt aan de kant van Zambia en daarvoor moeten we de grens over. En dat betekent ook een visum kopen en daar passen we voor. Wel kunnen we de brug tussen Zimbabwe en Zambia op als we een borderpass halen, dit is niemandsland. Om er te komen moeten we eerst een stuk lopen over een weg vol met gaten. Vlakbij de brug voelen we de druppels van de watervallen al. Op deze warme dag is dat een heerlijke verfrissend. Vanaf de brug kunnen we een stukje de kloof in kijken en vangen een glimp op van de watervallen. Uit deze kloof stroomt een kleine en vooral rustige rivier, een groot contrast met het geweld een stukje verder in de kloof. Het water stroomt kalmpjes onder ons door en gaat verder door een diepe, dorre kloof. Het indrukwekkendste stuk van de watervallen hebben we al gezien.

Dan is het tijd om de watervallen op een hele andere manier te bekijken. We gaan een helikoptervlucht maken. Vanuit ons hotel worden we opgehaald en naar het helikopterplatform gebracht. Hier aangekomen moeten we nog even wachten op de helikopter. Ondertussen krijgen we een korte uitleg over veiligheid en worden we gewogen, ik compleet met tas. Mijn tas is zo zwaar dat ik bijna de 70 kilo aan tik. Mijn camera met telelens valt op bij de man van het bedrijf en hij belooft me dat ik voorin mag zitten. Leuk zo’n camera!

Als de helikopter er is, lopen we er met zijn 4-ren naar toe. Ik mag voorin en Eamon gaat achterin met nog 2 vrouwen. Mijn riem gaat vast en ik kan goed om me heen kijken. Zelfs bij mijn voeten is de wand van glas. Dat is wel heel raar als we opstijgen en ik zo de wereld onder me voorbij zie gaan. Langzaam stijgen we op en vliegen over de bomen en spotten hier en daar wat dieren. De rivier is net een blauwe slang die door een groene wereld slingert. Dan komen de Victoriawatervallen in het zicht. Het blauwe water eindigt abrupt als het de kloof in stort met een grote witte wolk erboven. Nu pas is duidelijk hoe groot die witte wolk boven de watervallen is.

De Victoriawatervallen
De Victoriawatervallen vanuit de lucht

Als we een stukje verder vliegen verandert de witte wolk in één grote regenboog. Wat een mooi gezicht! We vliegen 2 rondje om de watervallen heen. Wat een fantastisch gezicht. Zo besef je pas hoe groot die watervallen zijn. Hoe een ogenschijnlijke kalme rivier zoveel geweld kan opwekken. Het mooiste vind ik als de helikopter precies zo hangt dat we de kloof aan de zijkant in kunnen kijken. Het is één lange rij van watervallen in een met mist gevulde kloof. Wauw, wat een spektakel! Tijdens het laatste rondje vliegen we letterlijk boven de watervallen. Onder mijn voeten is het één woeste waterpartij. Veel te snel is het weer tijd om terug te vliegen.

We vliegen een stukje over de Zambezi rivier voor we naar het helikopterplatform teruggaan. Onder mij schieten de bomen voorbij en ertussen spot ik hier en daar een olifant. Deze machtige en grote dieren zijn nu zo klein. Het is net of ik in Madurodam ben. Na ruim 13 minuten staan we weer met beide benen op de grond, maar wel met een ervaring rijker. En wat voor één! Het was fantastisch.

Related posts