De ruïne van Kamen

De ruïne van Kamen

Al een tijdje rijden we over een slingerende weg dwars door een groen landschap. Dorpen worden afgewisseld met groene velden en we passeren hier en daar een rivier. Als we het piepkleine dorpje Begunje inrijden, zoeken we naar de ingang van het kasteel van Kamen. De ruïne van het Kasteel Kamen zien we al hoger op de heuvel liggen. Voor we het weten, zijn we het dorpje alweer uit zonder de ingang gezien te hebben. We draaien om en proberen het nog eens. Langzaam rijden we het dorpje weer in en spotten dan een smalle inham met een klein bordje met Grad Kamen. Dit blijkt een kleine parkeerplaats te zijn die plek biedt voor twee auto’s. We parkeren de auto en we volgen het voetpad door het groen langs een huisje. Het leidt ons naar een grote muur met een poort. Hier staat een bord met wat informatie over het kasteel. Bingo!

De muur voor ons blijkt al een kasteelmuur te zijn. We lopen door een kleine poort in de muur onder het bordje Grad Kamen en komen uit in een oase van groen. Een deel van de ruïne is overwoekerd. We zoeken onze weg door de ruïne en lopen over een kleine brug dat veel weg heeft van een heuse ophaalbrug. Ik mis alleen de ophaalkettingen nog. Het kasteel is in lagen gebouwd tegen de helling aan en het pad leidt ons slingerend langs de muren via trappen langzaam naar boven. Hoewel het kasteel voor een groot deel in puin ligt, is het een sfeervolle plek. Het voelt verlaten aan, waarschijnlijk doordat planten en bomen hier vrij spel hebben. Of misschien door het piepkleine dorpje met een handjevol huizen waar geen kip te bekennen is.

De ruïne van Kamen
Een indrukwekkend stukje ruïne

Het kasteel is in de 12e eeuw gebouwd door de Graaf van Ortenburg. Deze familie was afkomstig uit Beieren en was onderdeel van het Heilige Roomse Rijk. Toen de laatste Graaf van Ortenburg zonder erfgenaam overleed, ging het kasteel over naar de familie van Celje. Dit was een invloedrijke familie in het gebied wat nu Slovenië is, die uiteindelijk de titel van Rijksvorst in het Heilige Roomse Rijk wist te verwerven. Een belangrijke titel die net onder de keizer stond. Ook van deze familie overleed de laatste eigenaar zonder erfgenaam. Zo kocht de familie van Lambergh dit kasteel in de 14e eeuw. De ridder Gasper Lambergar was een bekend en vooral succesvol ridder. Hij wist 85 toornooien te winnen. Het lied Pegam en Lambergar gaat over hem en zijn strijd tegen het driekoppige monster Pegam. Nadat de familie in de 18e eeuw verhuisde naar een comfortabeler optrekje in Begunje, raakte het kasteel in verval.

Eenmaal boven op de binnenplaats kijk ik eens om me heen. Hier staat nog een restant van het hoofdgebouw met toren. Het kasteel ligt aan het begin van de Draga vallei en is gebouwd op een plek waar de vallei erg nauw is. Als een van de weinige kastelen in Slovenië ligt dit kasteel niet op de top van een berg maar ergens halverwege. Het uitzicht is niettemin nog steeds geweldig. Imposante bergen, eigenlijk uit de kluiten gewassen heuvels, zijn begroeid met bomen waar rotsen tussenuit steken. Zoals we al vaker gezien hebben, wisten ze vroeger wel de plek uit te kiezen om een kasteel te bouwen.

We dwalen wat door de overgebleven gebouwen. Wouter is in zijn sas en duikt enthousiast openingen in op zoek naar verborgen schatten. Hier en daar werp ik even een blik uit het raam en zie vooral veel groen. Via verschillende trappen, beklimmen we uiteindelijk de toren. Er zit geen logica in de trappen die van beneden af uiteindelijk naar de toren leidden, maar dat maakt het juist zo leuk. Een houten plank met wat balkjes erop doet dienst als trap naar de zolder. Eamon onderneemt een poging om naar boven te klimmen terwijl de trap flink wiebelt. Veel is er niet te zien. Langzaam lopen we weer over de vele trappen terug naar de auto. Het is tijd om terug naar de camping te gaan.

Begunje, Slovenië
Juli 2018

Related posts