De onderwaterwereld van Jacques Cousteau

De onderwaterwereld van Jacques Cousteau bij Isla Cozumel

We zijn in het erg toeristische Playa del Carmen op Isla Cozumel. Weg van de drukte hebben we een Zwitserse bakker gevonden met heerlijke, verse broodjes en die laten we ons goed smaken. Na de lunch bezoeken we twee duikscholen, de meeste mensen brengen hun tijd hier op Isla Cozumel door op het water, maar wij willen de onderwaterwereld bekijken. Van beide duikwinkels worden we niet heel enthousiast. De een heeft een picobello winkel maar de vrouw verteld op nogal saaie toon over hun duiktrips. De andere winkel heeft een hele enthousiaste man, maar zijn duikschool oogt ietwat te chaotisch naar onze smaak. Dus zit er niets anders op dan naar de derde duikschool te lopen die een aardig eind uit het centrum ligt. Tot overmaat van ramp komt Eamon erachter dat zijn portemonnee nog in het hotel ligt. Dus lopen we eerst terug om vervolgens weer de lange en vooral saaie weg naar de duikschool te vervolgen. Als we eindelijk in de goede straat zijn, moeten we nog even zoeken, maar dan staan we voor duikschool nummer drie. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

We lopen door het grote, witte hek en zien een groot zwembad liggen. Uit een kantoortje erachter komen stemmen. We worden begroet door de enthousiaste eigenaar. Hij zit al meer dan 30 jaar in het vak en laat ons trots een foto zien van zijn zoon met Jacques Cousteau, die ook met hem heeft gedoken. Dan vertelt hij dat hij ook nog veel verhalen schrijft en foto’s maakt voor een aantal duikbladen. Ok, we zijn om. Sergio is alleen een beetje doof, dus hij verstaat ons niet altijd even goed. Wij hebben geen enkel probleem om hem te verstaan, aangezien hij ietwat harder praat dan noodzakelijk is. Maar zijn enthousiasme is aanstekelijk en niet veel later hebben we een tweedaagse duiktrip geboekt en staan we duikspullen te passen. We nemen afscheid en lopen het hele eind weer terug naar ons hotel. Het is ook niet bepaald koud dus onderweg trakteren we onszelf op een ijsje. Op de boulevard kunnen we genieten van de zonsondergang en de vele cruiseschepen die er voor anker liggen. Het is weer eens wat anders om zo de zonsondergang te zien.  

De onderwaterwereld van Jacques Cousteau
Genieten!

Het is nu een stuk rustiger langs de boulevard en bij de winkels. Dus op ons dooie gemakje lopen we al shoppend terug naar het hotel. ’s Avonds eten we op een rustig plein op een terrasje. Eamon gaat voor de inktvis en ik neem tostadas. Het eten smaakt prima, de mensen zijn vriendelijk en er heerst een rust nu alle mensen terug zijn op hun cruiseschip. ’s Nachts wordt die rust wreed verstoort door onze buurman, hij snurkt er vrolijk op los terwijl wij proberen te slapen. Ook begint het nog eens heel hard te regenen. Maar als we na een korte nacht weer naar buiten lopen, worden we begroet door een strakblauwe lucht. Dat is voor een dag op een boot toch wel prettig.

Eamon haalt ontbijt bij de bakker, we verzamelen onze spullen en dan kunnen we op zoek naar een taxi. Met wat geduld vinden we een taxi die ons voor een schappelijke prijs naar de duikschool wil brengen. Sergio vertelde gisteren wat de taxirit mocht kosten, dus voor meer dan dat doen we het niet. Als de taxi voor zijn duikschool stopt, komt hij al naar buiten om ons te begroeten. Even later nemen we met hem een tweede taxi naar de haven. We stappen op de mooie, witte boot van Sergio waar alles al klaar staat. De touwen worden losgegooid en we gaan op weg naar een resort om nog een paar duikers op te halen. In een rustig tempo varen we over een blauwe zee onder een blauwe hemel. We zitten voor op de boot bovenop de stuurhut in het zonnetje, het is nu al genieten. Dit is vakantie!

De onderwaterwereld van Jacques Cousteau
Adelaarsroggen

Even later komt Sergio erbij zitten en vertelt honderduit over zijn vele duikavonturen. Hij heeft mensen gered in een storm, drie dagen op zee rondgedobberd toen ze hem vergeten waren en samen met Jacques Cousteau heeft hij Mayagoud gevonden. Als we bij het resort aan komen is het gedaan met de rust als er stappen drie Amerikanen op de boot. Ze zijn ietwat aanwezig.

Onze eerste duikplek wordt Punta sur met Devil’s Mouth. Het is tijd om onze duikspullen aan te trekken. Het is altijd weer even stoeien met alle spullen. Als je eenmaal de duikfles op je rug hebt, wordt bewegen op een boot een kleine uitdaging. Na de veiligheidscheck kunnen we het helderblauwe water in. Het water is heerlijk van temperatuur, zeker voor een koukleum als ik. Dan is het tijd om de in de wondere onderwaterwereld af te dalen. Ik adem uit, laat de lucht uit mijn vest en langzaam zak ik naar beneden. We dalen af tot zo’n 33 meter. We zien veel koraal en ontelbaar veel vissen. Op ons gemak hangen we boven het koraal en kijken naar alles wat er rondzwemt. Niet veel later duiken er vier Eagle Rays (Adelaarsroggen) op. Wat een mooie dieren! Met hun vleugels maken ze sierlijke bewegingen door het water. De rest van de vissen zijn voor even vergeten. Als ze in de verte verdwenen zijn, heb ik weer oog voor andere dingen. Ik zie al snel een schildpad lui zwemmend over het koraal. Hij komt steeds dichterbij en zwemt pal voor mijn neus langs. Wauw!

We zwemmen achter Sergio aan dwars door Devil’s Mouth, een aantal grote pilaren die een soort grotten vormen. Het is heel bijzonder. Normaal gesproken zijn we omgeven door blauw en nu zwemmen we langs, onder en door koraal heen. We zwemmen nog even langs het koraal en dan is het weer tijd om naar boven te gaan. Het was een duik van maar 35 minuten en toch heb ik het koud. Dus op de boot doe ik snel mijn duikspullen uit en sla ik een handdoek om me heen. Ik ga in het zonnetje zitten en warm zo weer een beetje op.

De onderwaterwereld van Jacques Cousteau
De Devil’s Mouth in

Duiken maakt altijd hongerig, gelukkig is het al tijd voor de lunch. Sergio heeft voor een heerlijke lunch gezorgd. We krijgen tonijnsalade, fruit en guacamole (dit is denk ik wel de lekkerste ooit). Het is heerlijk vertoeven zo op de voorkant van de boot. We deinen op de rustige golven en zijn omringd door blauw. De andere boten die we voorbij zien komen, zijn allemaal snelle maar kleine boten. We zijn blij dat we met Sergio mee zijn gegaan. Het tempo ligt dan wel iets lager, maar daar is het vakantie voor.

Het is tijd voor de tweede duik. Dus alle spullen mogen weer aan. Ik ben inmiddels goed opgewarmd dus is het een fijn vooruitzicht om weer het koele water in te mogen. Deze keer duiken we bij Yucab en gaan minder diep. Eamon had de camera tijdens de eerste duik, dus nu is het mijn beurt. We zakken de blauwe diepte in. Deze keer geen wereld van koraal, maar van wit zand met rotsen. We blijven een uur op de 10 meter hangen en zien van alles voorbijkomen: triggerfish, juffertjes, doktersvissen en een keizersvis en nog veel meer.

Langzaam zwemmen we boven de zanderige grond op zoek naar vissen. In het zand kan van alles verborgen liggen, zo zie ik ergens de contouren van een zeekomkommer in het zand. Het is een heel relaxte duik, er is weinig stroming en ik heb het zo waar niet koud. Dat scheelt als we niet zo diep gaan. Na een uur begeven we ons weer langzaam naar de oppervlakte. We klimmen op de boot en ik ga weer in mijn handdoek in het zonnetje zitten. De boot zet koers naar de haven. Hier regelt Sergio een taxi voor ons, die ons naar het hotel brengt.

De onderwaterwereld van Jacques Cousteau
De dag afsluiten met … vis

Tijd voor een warme douche. Alleen duurt het even voor we ook echt warm water hebben. Het blijkt dat de knoppen voor warm en koud hier zijn omgedraaid. ’s Avonds lopen we door Playa del Carmen op zoek naar een restaurant. Hier lopen we Sergio en zijn dochter tegen het lijf. Zij verwijst ons naar een restaurant, maar als we de menu kaart bekijken vinden we die toch behoorlijk prijzig. Uiteindelijk belanden we bij een visrestaurant en bestellen het duurste van de kaart: kreeft. We krijgen een bord vol met vis, garnalen en een kreeft voor onze neus. De kreeft vinden we niet heel bijzonder, maar de andere vis is erg lekker. Na het toetje blijven we niet te lang hangen; duiken is vermoeiend. Morgen gaan we weer een dag duiken!

Isla Cozumel, Mexico
December 2007

Related posts