Ontbijten op Dune 45

Ontbijten op Dune 45

Als de wekker om 4:45 gaat, is het buiten nog pikkedonker. Gelukkig is het hier in de Namib Desert niet zo koud, dus het kost weinig moeite om op te staan.  In het donker ruimen we onze tent op en aan de geluiden om ons heen te horen zijn we niet de enige. Voor de Sesriem Gate staat al een rij auto’s te wachten, er zijn veel meer mensen met het idee. We zijn al helemaal niet de eersten en sluiten netjes achter aan. Precies om 6 uur gaat de gate open en kunnen we in een lange kolone vertrekken. De maximumsnelheid is 80 km/uur, maar daar lijken veel mensen geen rekening mee te houden. Met één van de weinige geasfalteerde wegen in Namibië is het ook erg verleidelijk om eindelijk eens het gaspedaal on te drukken. Alleen is het nog donker en verlichting kennen ze hier niet. Nu maar hopen dat er geen dieren op de weg staan, waarschijnlijk weten die inmiddels wel beter met die gekke auto’s die elke dag met zonsopkomst voorbij komen razen.

Langzaam licht de horizon op en word het steeds lichter om ons heen. We kunnen beter zien waar we nu rijden en de wonderlijke wereld van de oranje duinen bekijken. Er is hier niets, behalve zand en een verdwaalde boom of struik. We rijden door ene immense leegte. Het National Park Namib-Naukluft, waar Sossusvlei een onderdeel van is, staat bekend bekend om zijn duinen en oranje zand.  De weg leidt ons bijna in een rechte lijn langs de duinen. Zo’n 45 minuten later arriveren we bij Dune 45. Het is inmiddels bijna helemaal licht dus besluiten we, net als vele anderen, om onze auto hier te parkeren en de zonsopgang vanaf deze duin te zien. We hebben geen zin om de zon te zien op te komen vanuit de auto, daar zijn we niet zo vroeg voor opgestaan.

Ontbijten op Dune 45
Heerlijk die pannenkoeken bovenop Dune 45

We beginnen aan de klim naar boven door het mulle zand. Het is een voordeel dat we niet de eerste zijn, zodat we onze voeten in de sporen van onze voorgangers kunnen zetten. Langzaam vullen onze schoenen zich met zand. We houden de horizon links van ons in de gaten om de eerste glimp van de zon niet te missen. Na zo’n 45 minuten omhoog ploeteren vinden we – vooral Wouter – dat we hoog genoeg zijn. Lopen door dat mulle zand is loodzwaar en we hebben nog niet ontbeten. Wouter vindt dit een prima plek om naar de zon te kijken en vooral om uit te rusten. We ploffen neer in het zand op de rand van de duin, die minder dan een halve meter breed is. Mijn tas gaat open en de pannenkoeken komen tevoorschijn. Eamon haalt een zakje suiker uit zijn jas en dan is het wachten op de zon, onder het genot van deze welverdiende pannenkoek.

Ontbijten op Dune 45
De duinen kleuren fel oranje in de eerste zonnestralen

Het uitzicht is prachtig, voor ons strekt de weidse wereld zich uit met een panorama van duinen. En dan laat de zon zich zien, de eerste zonnestralen van de dag kleuren het zand intens oranje. Wat een mooi schouwspel en wat een kleuren. Heel de wereld komt tot leven door het zonlicht dat als een schijnwerper over de duinen glijdt.

Als de zon hoog genoeg staat, is het tijd om naar beneden te gaan. Deze keer kiezen we de korte route, gewoon recht naar beneden. Als een paar springbokken rennen we de duin af en we gaan sneller en sneller. Het lijkt onmogelijk maar nog meer zand vult zich in onze schoenen. Nog geen 2 minuten later staan we aan de voet van de duin. Als naar boven net zo makkelijk zou zijn, dan waren we zeker nog een keer gegaan… Nu is het tijd om onze schoenen te legen en meer te zien van dit mooie nationale park. Er zijn hier genoeg andere duinen om te beklimmen.

Sossusvlei, Namibië
Juli 2017

Related posts