Ontbijten op Dune 45

De wekker gaat al om 4:45 met als gevolg, buiten is het nog pikkedonker. Gelukkig is het hier in de Namib Desert niet zo koud, dus het kost weinig moeite om op te staan.  In het donker ruimen we onze tent op, aand e geluiden om ons heen te horen zijn we niet de enige. Voor de Sesriem Gate staan al aardig wat auto’s te wachten. Zoals te verwachten zijn we niet de enige en al helemaal niet de eersten. Precies om 6 uur gaat de gate open en kunnen we in een lange kolone vertrekken. De maximum snelheid is 80 km/uur, maar daar lijken  vele geen rekening mee te houden. Met een van de weinige geasfalteerde wegen in Namibie is dat ook erg verleidelijk, alleen is het nog donker en verlichting kennen ze hier niet. Nu maar hopen dat er geen dieren op de weg staan, waarschijnlijk weten die inmiddels wel beter met die gekke auto’s die elke dag met zonsopkomst voorbij komen denderen.

Langzaam licht de horizon op en word het steeds lichter om ons heen. We kunnen  beter zien waar we nu rijden en de wonderlijke wereld van oranje duinen bekijken. Het National Park Namib-Naukluft, waar Sosusvlei een onderdeel van is, staat bekend hier bekend om. De weg leidons bijna in een rechte lijn langs de duinen. Zo’n 45 minuten later arriveren we bij Dune 45. Het is inmiddels bijna helemaal licht dus besluiten we, net als vele anderen, om onze auto hier te parkeren om de zonsopgang vanaf deze duin te zien. We hebben geen zin om de zons te zien op te komen vanuit de auto, daar zijn we niet zo vroeg voor opgestaan.

We beginnen aan de klim naar boven door het mulle zand. Het is een voordeel dat we niet de eerste zijn, zodat we onze voeten in de sporen van onze voorgangers kunnen zetten. Langzaam vullen onze schoenen zich met zand. We houden de horizon links van ons in de gaten om de eerste glimp van de zon niet te missen. Na zo’n 45 minuten omhoog ploeteren, vinden we (vooral Wouter) dat we hoog genoeg zijn, lopen door dat mulle zand is loodzwaar. We ploffen neer in het zand op de rand van de duin, die minder dan een halve meter breed is. Mijn tas gaat open en de pannenkoeken komen te voorschijn. Eamon haalt een zakje suiker uit zijn jas en dan is het wachten op de zon, genietend van deze welverdiende pannenkoek.

Het uitzicht is prachtig, voor ons strek de wijdse wereld zich uit met een panorama aan duinen. En dan laat de zon zich zien, de eerste zonnestralen van de dag kleuren het zand intens oranje. Wat een mooi schouwspel en wat een kleuren. Heel de wereld komt tot leven door het zonlicht dat als een schijnwerper over de duinen glijd.

ALs de zon hoog genoeg staat, is het tijd om naar beneden te gaan. Deze keer kiezen we de korte route, gewoon recht naar beneden. Als een paar springbokken rennen we de duin af. Het lijkt onmogelijk maar nog meer zand vult zich in onze schoenen. Nog geen 2 minuten later stonden we aan de voet van de duin. Was naar boven maar ook zo makkelijk, dan waren we zeker nog een keer gegaan…….

Sossusvlei, Namibië
Juli 2017

Related posts

Leave a Comment